Captured Wind

zo vluchtig als adem… Wind heeft geen vorm, geen gewicht, maar hier ligt hij gevangen in klei, in tijd, in porseleinwit.

Een moment dat zou verdwijnen, nu eeuwig stil, bevroren. De aarde houdt vast wat de lucht zou laten gaan.

Mijn handen vormden de basis, draaiend, wachtend, zwaar. Steengoedklei, verrijkt met poeders, kleuren van bruin tot grijs tot goud.

Zacht porselein danst boven ruw steengoed, donker, zwaar. Als sneeuw die op kale grond valt, als dromen die neerdalen op de werkelijkheid.

Het deksel zelf lijkt te golven, alsof de wind erdoorheen stroomt, van licht naar donker, van vluchtig naar blijvend.

Gouden lustre vangt het licht, kleine details die schitteren, herinneringen aan wat bewoog in wat nu stil ligt.

Maar ook gevangen wind beweegt. En misschien is dat de magie: niet het vasthouden, maar het voelen… van wat vrij wil zijn.