Charon

Een stille overtocht, zwevend tussen twee werelden.

In de Griekse mythologie is Charon de veerman die zielen over de rivier de Styx naar het dodenrijk brengt — een figuur die tot geen van beide oevers behoort en eindeloos heen en weer beweegt tussen vertrek en aankomst.

Dit stuk weerspiegelt die tussenruimte. Het deksel wordt de rivier zelf, gestructureerd en stil, een oppervlak dat zowel verbergt als onthult. Erboven rust de breekbare vorm van de boot — een echo van overgang, gevormd door vuur, lucht en de stille onzekerheid van het scheppen.

De kleuren zijn geboren uit toeval. Vuur, atmosfeer en mineraal reageren in hun eigen ritme en laten sporen na die geen hand volledig kan sturen. De groenen doen denken aan mossen en schimmels — kleine levens die uit verval ontstaan — terwijl de gedempte aardetinten spreken van de trage erosie van de tijd. Samen weerspiegelen ze het fragiele evenwicht tussen leven en verlies.

Het oppervlak draagt de sporen van transformatie: ruw, getekend door littekens, levend van schaduw.

Charon wordt een meditatie over vergankelijkheid en overgave — over wat vervaagt, wat standhoudt, en hoe schoonheid vaak verschijnt waar de controle ophoudt.