Deepsea Cumulunimbus
Soundtrack: Obscured by Clouds - Pink Floyd
Het blauw is diep water dat het licht opslokt — waar het niet meer doordringt en vorm oplost in textuur. Erboven staat het porselein: dun, breekbaar, uitgerekt tot draden die oprijzen als een wolk die zich op zichzelf opstapelt tot ze breekt. Twee schalen die niet bij elkaar horen — de diepte en de torenhoge onweerswolk — in hetzelfde object gedwongen. Goud flikkert tussen de vezels als bliksem in een wolkenmassa en verdwijnt dan weer in het donker eronder.
De bol is als de diepzee, zwaar en gesloten, waar de duisternis zich in een dichte massa vasthoudt. Het vlak van het deksel zijn de golven aan het zeeoppervlak — de grens waar het water eindigt en de lucht begint. En precies op die grens groeit het porselein omhoog, als een stormfront dat ontstaat op het moment dat de zee de hemel raakt. Het stuk speelt zich af op die ene lijn: de diepte onder het deksel, de storm erboven.