Exploding Orb

Een koude, zwarte korst sluit de bol af. Ik heb hem gemaakt als de buitenkant van iets dat vanbinnen niet stil blijft. Het oppervlak is mat en korrelig, gebarsten als afgekoeld gesteente. In de scheuren en dalen komen geel, oranje en rood naar boven, op enkele plekken blinkt een flard goud. Daaronder zit gloed. Ik toon de vorm op het moment dat die gloed naar buiten dringt: de ronding is niet meer glad, de wand bobbelt en wijkt uit. Oerkrachten aan het werk.

Kom je dichterbij, dan valt de bol in delen uiteen. De zwarte korst bestaat uit korrels en kleine, kristalachtige punten, als verbrand weefsel dat nog warm aanvoelt. Daartussen liggen gladde gele vlakken, mat en bijna zacht, een rode vlek die door de korst heen komt. Er ligt goud op, dat het licht vangt en terugkaatst. Goud accentueert, benadrukt, licht op.

Op de top ligt een dun, golvend deksel met een grillige rand. Daarop staat een gevouwen vorm in oranje, rood en roomwit, zwart bespikkeld en met gouden randjes. Je kunt er een bloem in zien, een weefsel, of iets dat net openbreekt. De ronde vorm waarmee ik begon is verdwenen. Elke deuk in de korst en elke golf in het deksel toont waar de kracht naar buiten wil. De buitenkant blijft koud, de binnenkant blijft duwen.