Lava

Ik maak voorwerpen uit aarde — letterlijk uit wat onder onze voeten ligt.

Maar soms wil ik dichter komen bij wat dieper ligt: de korst die verschuift en breekt, het gesmolten gesteente dat zich omhoog dwingt en stolt, het rood dat zwart wordt maar rood blijft. Lava is dat moment, bevroren. Het oppervlak breekt zoals een korst breekt — niet door mij, maar door de spanning tussen wat meegeeft en wat niet. Ik schep de voorwaarden, de aarde beslist de rest. Er zit iets demonisch in die kleur — rood op zwart roept hitte op, onderwereld, oerkracht — en toch is dit gewoon klei, het meest aardse materiaal dat er bestaat. Die paradox boeit me: het alledaagse dat het archaïsche draagt. De aarde is niet rustig. Dat is ze nooit geweest.

Op het deksel brandde een knoop van touw weg in de oven — alleen de klei die eromheen zat, blijft over. Lava doet hetzelfde: ze stroomt rond wat ze tegenkomt, fossiliseert de vorm van wat er was, bewaart de herinnering aan verbondenheid lang nadat het ding zelf verdwenen is. Wat ons bindt, laat een spoor na. Zelfs in steen. Zelfs voor altijd — amara.