Magma

Lava was het oppervlak. Dit ligt eronder.

Dieper nu. Rood dat niet wacht. Zwart eroverheen gesleept, glijdend in de hitte. Waar het poeder breekt, komt klei tevoorschijn. Bruin. Open.

Vuur vraagt niet. In de oven neemt het wat het wil. Het oppervlak geeft mee, hier en daar. Littekens. Zachte instortingen. Niets gecorrigeerd.

Toch hield het stand.

Gedraaid. Opgebouwd. Aan het vuur overgelaten. Wat terugkwam: rood dat het meeste draagt, zwart er doorheen getrokken, rauwe klei die doorbreekt waar ze niet kon volgen. Goud ook — niet toegevoegd, maar wat achterbleef.

Het deksel draait naar binnen. Het touw is weg. Alleen de beweging blijft. Dichter bij het midden komt alles los. Begint te drijven.