Self Inflicted

Gebarsten aarde. De huid van dit stuk draagt de sporen van onttrekking: een web van breuklijnen waar ooit vocht zat, droge klei die zich in zichzelf terugtrekt, korrelig, poederig, alsof je met een vinger over opgedroogde modder strijkt en ziet hoe die onder je aanraking loskomt. Grijsgroene sporen lopen nog door het oppervlak — de laatste zichtbare resten van water dat er niet meer is. Geen enkel vlak op deze bol is glad afgewerkt. De textuur dwingt je blik naar wat ontbreekt.

Deze droogte is geen natuurramp zonder dader. Ze is het gevolg van keuzes die we bleven uitstellen — een opwarming die we zagen aankomen en waar we niet naar handelden. Tussen de barsten loopt een dunne lijn goud, en in die lijn zit de ontkenning zelf: het instinct om een breuk mooier te maken dan ze is, om schade te vergulden in plaats van ze onder ogen te zien. De aarde zelf zal dit overleven. Klei droogt, breekt en wordt uiteindelijk weer klei. Wij zijn niet zo veerkrachtig. Niets doen maakt het moeilijk voor onszelf, niet voor de planeet.